”Έφυγε” από τη ζωή ο Μανώλης Γλέζος

Η επική ζωή του Μανώλη Γλέζου (1922-2020)

 

Πώς μπορείς να συμπυκνώσεις μια ζωή 97 χρόνων;

 

Και 97 χρόνια αγώνων, αντίστασης, διώξεων, μάχης των ιδεών;

 

Ο Μανώλης Γλέζος, που έφυγε από δίπλα μας το μεσημέρι της 30ης Μαρτίου 2020, υπήρξε αυτό που οι Αγγλοσάξονες αποκαλούν larger than life.

 

 

Εμβληματική μορφή της Αριστεράς αλλά και της αντίστασης κατά των ναζί κατακτητών στη διάρκεια της κατοχής, ο Μανώλης Γλέζος γεννήθηκε στην Απείρανθο, το ορεινό χωριό της Νάξου, στις 9 Σεπτεμβρίου 1922, το οποίο και «προίκισε» με μια μοναδική συλλογή πετρωμάτων από όλον τον κόσμο (ήταν απαράμιλλη η αγάπη του για τη γεωλογία).

 

Ένιωθε, από την άλλη, μισός Ναξιώτης και μισός Παριανός, με ιδιαίτερη αγάπη για την Πάρο, αφού από εκεί καταγόταν η μητέρα του, Ανδρομάχη Ναυπλιώτου.

 

Στην Πάρο, άλλωστε, συνήθιζε να περνά τα καλοκαίρια του τα τελευταία χρόνια.

 

Ο πατέρας του, Νικόλαος Γλέζος ήταν δημόσιος υπάλληλος και δημοσιογράφος.

 

Ως μαθητής ακόμη πρωτοστάτησε στη δημιουργία αντιφασιστικής ομάδας για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου από τους Ιταλούς αλλά κατά της δικτατορίας του Μεταξά.

 

Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής δίνει το «παρών» στην αντίσταση του λαού μας μέσα από τις τάξεις της ΟΚΝΕ, του ΕΑΜ Νέων και της ΕΠΟΝ, με αποτέλεσμα να υποστεί φυλακίσεις, βασανιστήρια και διώξεις.

 

Όμως, η πλέον τολμηρή ενέργεια ήταν εκείνη της νύχτας της 30ής προς την 31η Μαΐου 1941, όταν μαζί με τον Απόστολο Σάντα, σκαρφάλωσαν στα βράχια της Ακρόπολης, κατέβασαν από εκεί το μισητό σύμβολο του κατακτητή, τη σβάστικα, με μοναδικά τους «όπλα», ένα φαναράκι και ένα σουγιά.

Και οι δύο έφηβοι έχουν περιγράψει σε κατοπινές συνεντεύξεις τους πώς ανέβηκαν, πού κρύφτηκαν αμέσως μετά (στις σπηλιές του Βράχου που είναι ταυτισμένος με το ιδανικό της Δημοκρατίας), πώς έκρυψαν στον κόρφο τους ένα κομμάτι από τη σημαία…

Η θέα της σημαίας που λείπει από τον ιστό, προκαλεί την επομένη εκνευρισμό στον κατακτητή, δίνει κουράγιο στον κατακτημένο αλλά αδούλωτο λαό της Αθήνας και όλης της Ελλάδας.

Η ποινή, ερήμην σε θάνατο….

 

Ο Μ. Γλέζος δεν ήθελε να τον αποκαλούν «ήρωα»,

για εκείνον ήρωας ήταν ο μικρότερος αδελφός του, Νίκος, που εκτελέσθηκε από τους Γερμανούς στην Καισαριανή το Μάιο του ’44,

αφήνοντας πίσω του το εξής σημείωμα για τη μάνα τους:

«Αγαπητή μητέρα σας φιλώ, χαιρετισμούς, σήμερα πάω για εκτέλεση. Πάω. Πέφτοντας για τον ελληνικό λαό».

Ήταν ένας καημός μέσα του ο πρόωρος χαμός του αγαπημένου του Νίκου, ένας καημός για τον οποίον σπάνια τον άκουγες να μιλά.

 

 

Και ακόμα και αν μια εικόνα είναι 1.000 λέξεις, θα χρειάζονταν χιλιάδες για να διηγηθούν τη σχεδόν μυθιστορηματική ζωή του ανθρώπου που κατάφερε να γίνει σύμβολο.

 

Μια προσπάθεια γίνεται με τις φωτογραφίες που ακολουθούν 

Ο Μανώλης Γλέζος με τον Λάκη Σάντα (δεξιά). Τη νύχτα της 30ής προς την 31η Μαΐου, φοιτητές τότε, έκαναν την πρώτη πράξη αντίστασης στον κατακτητή, κατεβάζοντας τη χιτλερική σημαία από την Ακρόπολη

 

Συναγωνιστές και φίλοι, χαμογελαστοί και σιδηροδέσμιοι. Στα σκοτεινά χρόνια μετά τον Εμφύλιο, ο Μανώλης Γλέζος και ο Λεωνίδας Κύρκος οδηγούνται στο Τακτικό Στρατοδικείο Αθηνών
Με τη μητέρα του, Μάχη, σε μια διακοπή της δίκης του στο Στρατοδικείο. Ακόμα και ο Αλμπέρ Καμύ είχε παρέμβει, στέλνοντας επιστολή στον τότε Πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή

 

Την ίδια εποχή, 1959, ως ήρωας του ελληνικού λαού, ο Μανώλης Γλέζος σε σοβιετικό γραμματόσημο

 

Μάιος 1963. Μαζί με τον Μίκη Θεοδωράκη καταφθάνουν στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ όπου νοσηλεύεται βαρύτατα τραυματισμένος από τους παρακρατικούς ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης

 

Σεπτέμβριος 1984. Σε συνεδρίαση της ολομελείας του Ευρωκοινοβουλίου

 

Με τον εμβληματικό ηγέτη των Παλαιστινίων Γιάσερ Αραφάτ τη δεκαετία του 1980

 

Με τον Λάκη Σάντα και τον κορυφαίο αρχαιολόγο Μανώλη Ανδρόνικο τη δεκαετία του 1980 στην Ακρόπολη

 

Επιστροφή στο Ευρωκοινοβούλιο το 2014

 

ΠΗΓΗ: https://www.protagon.gr/galleries/i-epiki-zwi-tou-manwli-glezou-44341949137#id_7

 

%d bloggers like this: