Πέντε χρόνια από το δημοψήφισμα σαν σήμερα 5 Ιουλίου 2015

Πόσο μάταιο, σκοτεινό αλλά και γελοίο φαίνεται τώρα εκείνο το δημοψήφισμα;

Ζάρια που στροβιλίστηκαν σε χέρια αδέξια και έδειξαν Grexit.

Μάταιο, διότι κανείς δεν τόλμησε να κάνει χρήση της λαϊκής εντολής.

Σκοτεινό, διότι δεν ξέρουμε με ακρίβεια τι παίχτηκε ούτε πριν αλλά ούτε και μετά.

Γελοίο, διότι, με αφορμή αυτό, ειπώθηκαν λόγια και γράφτηκαν αράδες που η Ελλάδα τις θυμάται και χαμογελά πικρά.

Ειδικά σήμερα που, μετά την πανδημία, η ευρωπαϊκή οικογένεια είναι παρούσα και ζεστή. Είναι κοντά μας. Όπως αρμόζει στις μονιασμένες οικογένειες.

Η Ιστορία συγχωρεί;

 

Έπαιξαν την πατρίδα στα ζάρια χωρίς σχέδιο, χωρίς επόμενη μέρα, χωρίς plan B.

Ο στρατός ήταν η εγγύηση για την εσωτερική ασφάλεια της χώρας και εκτός των άλλων θα κατασκεύαζε τα φάρμακα που θα μας έλειπαν.

Ο Πούτιν θα τύπωνε νέες δραχμές, οι Ιρανοί και οι Κινέζοι θα μας έδιναν δανεικά και οι Βενεζολάνοι πετρέλαιο και είδη super market.

Τους περίσσευαν.

Και βέβαια αμερικάνοι εναλλακτικοί οικονομολόγοι θα οργάνωναν μαζί με τον Γιανάκι την ιστορία με τα IOUs.

Μες τη βαρεμάρα τους γούσταραν να δουν και μια ευρωπαϊκή χώρα να καίγεται. Στην ανάγκη μια μπούκα στο Νομισματοκοπείο θα απλοποιούσε τα πράγματα.

Τι άκουσαν τ’ αυτάκια μας εκείνες τις σκοτεινές μέρες;

Και πόσο φοβήθηκαν;

Μητέρα όλων των δεινών η άγνοια όταν συνοδεύεται από ιδεοληψία.

 

Η Ιστορία ανατριχιάζει;

Παροξυσμός επαναστατικότητας.

Χιλιάδες άνθρωποι πανηγύριζαν στο Σύνταγμα με την ιδέα ότι θα πέθαιναν στην ψάθα.

Γιατί θα φορτώνονταν ένα νέο αχρείαστο μνημόνιο και θα έβαζαν για 99 χρόνια τα ασημικά της πατρίδας στην υποθήκη.

Γιατί θα έψαχναν στη μαύρη αγορά ντεπόν, αντιβιοτικά και πετρέλαιο, γιατί οι άρρωστοι και οι γέροι θα πήγαιναν για φούντο. Γιατί η ανεργία και ο πληθωρισμός θα χτυπούσαν κόκκινο.

 

Γιατί το μέλλον των παιδιών τους θα ήταν ναρκοθετημένο.

 

Γιατί κανένας δεν θα μπορούσε να εγγυηθεί την ακεραιότητα της χώρας.

 

Όλοι αυτοί ένιωθαν υπερήφανοι που θα αποτίναζαν τον ευρωπαϊκό ζυγό και το διεθνές κεφάλαιο, που αρνιόνταν να τους δανείζουν χωρίς κανόνες.

Η Ιστορία αυτοκτονεί;

 

Πέντε χρόνια πέρασαν και δεν είναι που τα θυμήθηκα και πάλι έτσι αναίτια.

Είναι γιατί όλος ο κόσμος μετά την πανδημία μπήκε στα ζόρια, ο τουρισμός και η ναυτιλία έχουν προβλήματα, αλλά εδώ κανείς δεν φοβάται γιατί νιώθει την ασφάλεια της ευρωπαϊκής πατρίδας.

 

Στην Ελλάδα σήμερα συζητάμε για τα καλλιτεχνικά στα σχολεία, την παγκόσμια υστερία της πολιτικής ορθότητας, τον αναμενόμενο ανασχηματισμό, την ψηφιακή οργάνωση του κράτους ή τον πεζόδρομο της Πανεπιστημίου.

Είναι η νέα κανονικότητα με την εγγύηση του ευρώ.

Τελικά είναι σίγουρο ότι ο σύντροφος Πούτιν μας «πούλησε» την ύστατη στιγμή; Ή μας έσωσε πουλώντας μας; Η Ιστορία τον ευγνωμονεί;

 

Και όμως υπήρξε ένας κόσμος που ήθελε να μείνει και να μείνουμε Ευρώπη και τα κατάφερε.

Που βγήκε μπροστά, που μαζεύτηκε στο Σύνταγμα και στο Παναθηναϊκό Στάδιο, που έγραψε, σφύριξε και φώναξε μέχρι να πονέσουν τα χέρια και τα πνευμόνια του, που προσπάθησε να σταματήσει το κακό γιατί το έβλεπε με βήμα γοργό να πλησιάζει.

Το τι άκουσε από τους φλεγόμενους λαϊκιστές δεν περιγράφεται, αλλά δεν μάσησε.

Ήταν οι μέρες του διχασμού που άπλωνε παντού, δεν χρειάζονταν το δημοψήφισμα για να τον απεικονίσει.

Η πατρίδα είχε κοπεί στα δύο.

Αυτό ήταν το μεγάλο έργο των αφρόνων. Δεν ξέρω τι κατάλαβαν και πόσο το έχουν μετανιώσει. Αν έχουν μετρήσει τη χασούρα του τόπου και τα δικά τους κέρδη ή το αντίστροφο.

Δεν θέλησαν ποτέ να συζητήσουν δημόσια για τις μέρες εκείνες.

Η Ιστορία απολογείται;

 

Θα ήταν ιστορικό λάθος για τις δυνάμεις της προόδου να μείνει σκοτεινή από ιστορική σκοπιά η περίοδος του δημοψηφίσματος.

Η εμπειρία της θα είναι οδηγός για κάθε επόμενο σχηματισμό που θα θελήσει να παίξει ανάλογα με το «είναι» της πατρίδας

. Η νέα γενιά που μεγαλώνει σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο περιβάλλον οφείλει και πρέπει να ξέρει.

Δεν της αρκούν η μάχη του Μαραθώνα, το χάνι της Γραβιάς ή το «κάποτε στο Τεπελένι».

Πρέπει να ξέρει και τη «μάχη του ευρώ». Να ξέρει τι ακριβώς παίχτηκε. Πόσο εύκολο είναι τελικά να χαθούν όλα και πόσο δύσκολο να διατηρηθούν μερικά. Η Ιστορία τολμά;

Οι «Μένουμε Ευρώπη» ήταν αυτοί που έδειξαν τον δρόμο για την απαλλαγή από το λαϊκισμό, τον δρόμο για την επόμενη μέρα. Δεν ξέρω αν η Ιστορία συγχωρεί, οφείλει, απολογείται ή ευγνωμονεί.

Αν χάνει τον δρόμο, αν περιπλανάται, αν τον βρίσκει ή αν τολμά. Δεν το έμαθα ούτε γράφοντας αυτές τις αράδες.

Ξέρω όμως ότι εκεί έξω υπάρχουν πολλοί που δεν τους απασχολεί κανένα από αυτά τα ερωτήματα.

Τους φτάνει που βρήκαμε ένα μονοπάτι και το περπατάμε με ασφάλεια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποιοι δεν θα ξεχάσουν. Ποτέ.

Η Ιστορία δεν ξεχνά. Συγχωρεί;

This slideshow requires JavaScript.

«Πηγή: https://www.athensvoice.gr/politics/657190_pente-hronia-meta-dimopsifisma»

 

%d bloggers like this: