Η Τραγωδία της Θύρας 7 Στις 8 Φεβρουαρίου 1981

Τα 21 παιδιά που «έφυγαν» το καταραμένο δείλι της 8ης Φεβρουαρίου του 1981 στα σκαλοπάτια της θύρας 7, δεν πρόκειται να ξεχαστούν ποτέ από την οικογένεια του Ολυμπιακού.

Η χιλιοτραγουδισμένη κυρά του λιμανιού θέριεψε στο άκουσμα του κακού.

Αντάρεψε και τα νερά μάβιασαν από το σκηνικό του θανατικού, που στήσαν τα δρεπάνια του γκρεμιστή.

Ο θεριστής της ζωής σκληρός.

Παγερό βλέμμα – ξερακιανή μορφή.

Άκαρδος, άσπλαχνος.

Με μόνη του έγνοια να θερίσει τη νιότη.

Να στείλει την ζωή στις στοές του Άδη.

Με εντολή στον βαρκάρη του να μεταφέρει στον κάτω κόσμο, τα κορμιά που σβήσαν τόσο άδικα στα τσιμέντα.

Στα σκαλοπάτια.

Στα τουρνικέ.

Ο ένας πάνω στον άλλο.

Μια φωνή, μια ψυχή και ένα όνομα στα ξεραμένα χείλη. Ολυμπιακός. Μ

όνο Ολυμπιακός.

Εκείνα τα 21 παιδιά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν.

Κι όμως ζουν ακόμα, μου έλεγε πριν από αρκετά χρόνια ένας φίλος, λίγο μετά το μνημόσυνο. Όσο δεν τους ξεχνάμε, ζουν. Δίκιο είχε. Και η οικογένεια του Ολυμπιακού δεν ξεχνά ποτέ τους ήρωες της.

 

Αδέρφια ζείτε εσείς μας οδηγείτε»

βροντοφωνάζουν 39 χρόνια μετά.

Κι αυτή η μνήμη, είναι ιερό καθήκον από γενιά σε γενιά Ολυμπιακών.

Κυκλωμένη η χρονιά, 1981. Και η μέρα, 8η του Φλεβάρη.

Στο λιμάνι της εργατιάς.

Η ομάδα της περηφάνιας θα ποτίσει τις φανέλες της με το βαθύτερο κόκκινο που γνώρισε ο κόσμος, με αίμα.

Λίγο μετά τον θρίαμβο το μεγάλο κακό.

Ο Ολυμπιακός έγραφε ιστορία με το θρυλικό 6-0 επί της ΑΕΚ σε ένα μεσημέρι μεθυστικό για τους οπαδούς του λαοφιλέστερου συλλόγου της χώρας.

Κι απ’ το μεθύσι της νίκης στον θρήνο.

Στα άψυχα σκαλιά της θύρας 7 η τραγωδία. Αίμα και παντού θάνατος.

Κορμιά πεσμένα, φωνές, κραυγές, πόνος αβάσταχτος.

Ακόμα και ο Σικελιανός δεν θα μπορούσε να γράψει για τέτοιο θανατικό.

Ούτε ο Καρυωτάκης θα έβρισκε τρόπο να μεταφέρει στο χαρτί του το σκότος

Κι όσο για τον πόνο;

Ασήκωτος Θεέ μου ο πόνος για την μάνα του Παναγιωτάκη.

Για την μάνα της Ζωγραφιάς.

Για την μάνα του Κωνσταντίνου.

Για την μάνα του Γιάννη.

Για όλες μωρέ τις χαροκαμένες μανάδες που μάθαν πως τα βλαστάρια τους δεν θα γυρνούσαν στο σπίτι.

Σπίτια που ερήμωσαν μετά το κακό. Βαριά μάνταλα έκλεισαν πόρτες που δεν ξανάνοιξαν μετά από κείνο το καταραμένο δείλι.

Είχε όμως τόσο ήλιο εκείνο το μεσημέρι. Και μετά έρεβος.

 

Ζόφος. Και σειρήνες ασθενοφόρων για να μεταφερθούν τα θύματα στο Τζάνειο.

Αυτές τις σειρήνες δεν θα τις ξεχάσω ποτέ.

Και μετά τις σειρήνες…

Αυτό το ασήκωτο μετά.

Μοιρολόγια στους διαδρόμους του νοσοκομείου.

Τραγικές φιγούρες οι συγγενείς εκείνων που έσβησαν στα παγωμένα σκαλοπάτια και στην σιδερένια πόρτα. Μανάδες, πατεράδες, αδέρφια.

Γόνατα να λυγίζουν, αισθήσεις να σ’ εγκαταλείπουν ακούγοντας τα δράματα και τα ουρλιαχτά απόγνωσης.

Κάθε δωμάτιο και δράμα στο Τζάνειο.

Να ψάχνεις για να μάθεις αν ο άνθρωπος σου ζει ή ξεψύχησε.

 

Βυθισμένοι στο πένθος

Ψάχνοντας με την καρδιά στους 200 παλμούς, με τον ιδρώτα της αγωνίας να σε πλημμυρίζει.

Και με την προσευχή στα σώψυχα, να μην ακούσεις το μαντάτο που δεν αντέχεται.

Η χώρα βυθισμένη στο πένθος μαθαίνοντας το μέγεθος της τραγωδίας στο γήπεδο του Ολυμπιακού.

Ο κόσμος σε κάθε γωνιά της Ελλάδας αδυνατεί να πιστέψει το μεγάλο κακό μα οι εικόνες από το γήπεδο είναι τρομακτικές.

Εικόνες που φανερώνουν το μέγεθος της τραγωδίας.

Το γιορτινό απομεσήμερο, το μεθύσι της νίκης.

Το ιστορικό 6-0 του Ολυμπιακού κόντρα στην ΑΕΚ. Οι οπαδοί των ερυθρόλευκων θα τρέξουν με ορμή στα σκαλοπάτια για να πάνε στην θύρα 2, εκεί που θα αποθέωναν τους ερυθρόλευκους θριαμβευτές.

Σ’ αυτά τα παγωμένα τσιμέντα, στα αλύγιστα τουρνικέ, η ενέδρα του χάροντα. «Ολυμπιακός, Ολυμπιακός» η ιαχή που σκίζει τα ουράνια.

Η πόρτα κλειστή. Συνωστισμός και μετά φωνές.

Τα δρεπάνια του θεριστή να κόβουν ζωές αλύπητα.

Νέα παιδιά να φεύγουν για τα αλώνια του κάτω κόσμου με μια λέξη στα χείλη.

Την ομάδα σύμβολο του Πειραιά, την ομάδα της φτωχολογιάς και της περηφάνιας.

Οι πόρτες κλειστές. Γιατί κλειστές;

Το ερώτημα δεν απαντήθηκε ποτέ και 39 χρόνια μετά την τραγωδία στην θύρα 7, κανείς δυστυχώς δεν μπορεί να μιλήσει για απόδοση ευθυνών.

Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει γι’ απονομή δικαιοσύνης.

Δυστυχώς τίποτα.

Καμιά απάντηση.

 

Τα 21 παιδιά που «έφυγαν» το καταραμένο δείλι της 8ης Φεβρουαρίου του 1981 στα σκαλοπάτια της θύρας 7, δεν πρόκειται να ξεχαστούν ποτέ από την οικογένεια του Ολυμπιακού.

«Αδέρφια ζείτε εσείς μας οδηγείτε» φωνάζουν εκατομμύρια οπαδοί της ομάδας του λιμανιού σε κάθε γωνιά της οικουμένης.

 Κι όταν στο λιμάνι οι σημαίες είναι μεσίστιες, αυτές οι 21 ψυχές είναι που απαιτούν. «Ψηλά η σημαία του Ολυμπιακού μας. Ψηλά η σημαία».

Σκυμμένα κεφάλια κι ασήκωτο βάρος.

Βήμα αργό και λογισμοί που κανείς νους δεν χώρεσε.

Ο περήφανος λαός του Ολυμπιακού δεν λησμονά ποτέ τα 21 παιδιά που έσβησαν στα σκαλοπάτια και στα τσιμέντα.

Η καρδιά θεριεύει και οι φωνές δυνατές.

Για ν’ ακουστούν είκοσι «παρών» και μια φορά παρούσα.

Κι εκείνοι στις θέσεις τους για να βροντοφωνάξουν.

«Θρύλε μου ζωή, δεν ξέρω τι θα πει».

Αυτοί που φύγαν με το όνομα σου θρύλε στα χείλη.

ΠΗΓΗ : https://www.in.gr/2020/02/08/sports/football/tragodia-thyras-7-thryle-mou-zoi-den-ksero-ti-tha-pei/

%d bloggers like this: