Όμορφες εικόνες με χιόνι στην πόλη μας

Γέμισαν σήμερα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φωτογραφίες από χιονισμένα τοπία και μας θύμισαν ότι αυτή η πόλη έχει τόσες ομορφιές

Ας ελπίσουμε να δούμε «άσπρη ημέρα»  χωρίς να  χρειάζεται να χιονίσει

 

 

“Το ανέβαλες. Κακοκαιρία μεγάλη, πέσανε χιόνια κλείσανε οι δρόμοι, πάγοι, μεγάλη ολισθηρότης. Καλά έκανες. Εάν δεν είναι ολισθηρή η επιθυμία προς τι να έρθει;” (Κική Δημουλά)

 Γιάννης Ρίτσος, Το χιόνι
Το χιόνι είναι άσπρο, μαλακό σαν τελειωμένος έρωτας-είπε.

 

 

Κι αν χιονίζει στο πνεύμα/ κι αν κρυώνουν οι μεγάλες/ ιδέες/ ο κόσμος πρέπει να προχωρήσει…
Νίκος Καρούζος

 

-Βέρα Πάβλοβα, [Μόνο χιόνι]:
Θα΄ναι χειμώνας, θαρρώ, όταν έρθει.
Από την αφόρητη λευκότητα του δρόμου
μια κουκίδα θα φανεί, τόσο μαύρη που τα μάτια θα θαμπώσουν,

και θα πλησιάζει για ώρα πολλή, πάρα πολλή
αντισταθμίζοντας την απουσία του με τον ερχομό του,
και για ώρα πολλή, πάρα πολλή, κουκίδα θα μείνει.

 

Πέφτει το χιόνι τώρα και σκεπάζει
με μια δική του απόρρητη δικαιοσύνη
τις πράξεις και τις παραλείψεις μας
τις χαρές και τις λύπες μας
τα μεγαλόπνοα σχέδια και τις μικρότητές μας
τους έρωτες
τις φιλίες
τα λάθη μας και τις εξάρσεις.

 

Ανέστης Ευαγγέλου, Το χιόνι
[Από την ενότητα Το χιόνι (1987-1990)]

 

 

(Από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983)
-Κώστας Καρυωτάκης, «Το χιόνι»

«Τι καλά που ‘ναι στο σπίτι μας τώρα που έξω πέφτει χιόνι!
Το μπερντέ παραμερίζοντας τ’ άσπρο βλέπω εκεί σεντόνι
να σκεπάζει όλα τα πράγματα, δρόμους, σπίτια, δένδρα, φύλλα.
Πόσο βλέπω μ’ ευχαρίστηση μαζεμένη τόση ασπρίλα.

 

 

Τοπίο-(Μυρτιώτισσα)
«Αγαπημένε, στρώνεται το χιόνι στον
κήπο, στην αυλή, στα κεραμίδια. Την
αρχοντιά του όπου σταθεί ξαπλώνει,
περήφανο και πάναγνο το χιόνι

 

 

 

 

ΧΙΟΝΙΑ – ΗΛΙΟΣ
(Γεώργιος Σουρής)
Και πάλι εσκεπάστηκε ο κόσμος από χιόνι,
και τρεις ημέρες έχουμε τον ήλιο να ιδούμε,
και δίχως άλλο ο Ρωμηός μονάχος του μαλώνει…
Με θολωμένο ουρανό δεν θέλουμε να ζούμε.
Εμείς εσυνηθίσαμε εδώ εις την Ελλάδα
να κλείνουμε τα μάτια μας απ’ την πολλή λιακάδα

Χιόνι πέφτει, χιόνι πέφτει

σα να μη γλιστρούν νιφάδες

όλος ο ουράνιος θόλος

χαμηλώνει προς τη γη.

Κι απ’ το πάνω σκαλοπάτι,

θάμα αλλόκοτο κι αυτό,

κατεβαίνει απ’ τη σοφίτα,

κλεφτά σα να έπαιζε κρυφτό, ο ουρανός.

Μπαρίς Πάστερνακ: Χιονίζει/1957

Η ζωή δεν περιμένει.

Πριν προλάβεις να κοιτάξεις,

πάει η άνοιξη! Τι πόνος!

Πέρασε άλλος ένας χρόνος.

Πέφτει πυκνό-πυκνό το χιόνι.

Στο δικό του το ρυθμό,

όμοια ράθυμα ή γοργά

τάχα η ζωή ν’ ακολουθά;

Μήπως τα χρόνια , όπως τα λόγια

στο τραγούδι, παν’ μαζί

συνοδεύοντας το χιόνι

καθώς πέφτει προς τη γη;

 

%d bloggers like this: